پر کردن دندان زمانی بهترین روش درمان است که پوسیدگی در مراحل اولیه یا متوسط باشد و هنوز به عصب دندان نرسیده باشد. در این شرایط، دندانپزشک بخش پوسیده را حذف کرده و فضای ایجاد شده را با مواد ترمیمی مانند کامپوزیت یا آمالگام پر می کند تا استحکام و عملکرد طبیعی دندان حفظ شود. همچنین، پر کردن برای ترمیم شکستگی های کوچک، لب پریدگی های جزئی و جایگزینی ترمیم های قدیمی و فرسوده نیز گزینه ای مناسب به شمار می رود. درمان به موقع با پر کردن دندان علاوه بر جلوگیری از گسترش پوسیدگی، احتمال نیاز به درمان های پیچیده تر مانند عصب کشی یا کشیدن دندان را نیز به میزان قابل توجهی کاهش می دهد.
اگر دندان به موقع پر نشود، پوسیدگی به تدریج گسترش پیدا کرده و از لایه های سطحی دندان به عاج و سپس به عصب (پالپ) می رسد. در این مرحله، فرد ممکن است درد شدید، حساسیت طولانی مدت به گرما و سرما و حتی عفونت یا آبسه دندان را تجربه کند. با پیشرفت آسیب، درمان ساده ای مانند پر کردن دیگر کافی نخواهد بود و ممکن است به عصب کشی، روکش یا حتی کشیدن دندان نیاز باشد.
علاوه بر افزایش هزینه و پیچیدگی درمان، به تعویق انداختن پر کردن دندان می تواند باعث گسترش عفونت به بافت های اطراف، تحلیل استخوان فک و ایجاد مشکلات در جویدن و سلامت سایر دندان ها شود. به همین دلیل، مراجعه به موقع به دندانپزشک و درمان پوسیدگی در مراحل اولیه، بهترین راه برای حفظ دندان طبیعی و جلوگیری از درمان های تهاجمی تر است.
